Friday, October 30, 2009

လွည္း၀န္ရိုးသံတစ္ညံညံ ပုဂံဘုရားေပါင္း

“လွည္း၀န္ရိုးသံတစ္ညံညံ ပုဂံဘုရားေပါင္း”

ဆုိတဲ့စာေၾကာင္းေလးကို လူတိုင္းသိၾကမွာပါ။ ပုဂံမွာ ရွိတဲ့ ဘုရားအေရအတြက္လို႕ ဆိုပါတယ္။ တြက္ၾကည့္လိုက္ရင္ ဘုရားေစတီေပါင္း ၄၄၄၆၇၃၃ ရွိတယ္လို႕ မွတ္သားရပါတယ္။ ေစတီေပါင္း ေလးသန္းေက်ာ္ ေပါ့။ အဲဒီအေၾကာင္းကို ငယ္ငယ္ကတည္း ကသင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မွန္၏ မမွန္၏ တစ္ခါမွ ေမးခြန္း မထုတ္ဖူးပါ။

ဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းရဲ႕ စာအုပ္ကို ဖတ္လိုက္ရေတာ့မွ ပုဂံမွာ ရွိတဲ့ ေစတီ ေပါင္းက ႏွစ္ေထာင္ေက်ာင္ပဲ ရွိပါ သတဲ့။
ေလးသန္းနဲ႕ ႏွစ္ေထာင္ ဘာၿဖစ္လို႕ မ်ား ဒီေလာက္ကြာရတာလဲ။ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းကေတာ့ေၿပာပါတယ္။ သာမန္ေတြးၾကည့္ရင္ေတာင္ သိႏိုင္ပါတယ္တဲ့။ ဒီေလာက္ ဧရိယာေလးမွာ ေစတီေလးသန္း ေနရာခ်ၾကည့္ပါဦး လူေတာင္ ေနစရာရွိ မွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ႏွစ္ကာလေရြ႕ေလွ်ာလို႕ ပ်က္စီးသြားတယ္ဆိုတာ လည္း မၿဖစ္ႏိုင္ဘူးတဲ့။ ဆရာႀကီးက ေဆြးေႏြး ထားတာပါ။(ေဒါက္တာသန္းထြန္း၊ သမိုင္းႏွင့္စကားေၿပာၿခင္း)

ခက္တာက အဲဒီအဆိုကို မွန္မမွန္ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ တစ္ခါမွ ေသခ်ာ မစဥ္းစားခဲ့ဖူးဘူး။ မ်က္စိမွိတ္ လက္ခံထားတာပဲ။ အခုသိေတာ့ မွတစ္ခ်ိဳ႕ website ေတြရွာဖတ္ၾကည့္ေတာ့ လည္း ဟုတ္တယ္တဲ့။ ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ပဲတဲ့။ ဒီမွာ ဖတ္ႀကည့္လို႕ရပါတယ္။

အဲလိုသိလိုက္ရေတာ့ တစ္သက္လံုး အလိမ္ခံရပါလားဆိုၿပီး ေတြးမိပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ မွတ္တမ္းတင္တဲ့သူေတြက ခ်ဲ႕ကား သလိုၿဖစ္ေနတာေပါ့။
ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ခ်င့္ခ်ိန္စဥ္းစားၿပီးမွ ယံုသင့္တယ္ဆိုတာ ေၿပာခ်င္လို႕ပါ။

Sunday, October 18, 2009

ကၽြန္ေတာ္လြဲခဲ့ဖူးေသာ အေၾကာင္း

အခုကၽြန္ေတာ္ေၿပာခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္လဲြခဲ့ဖူးတဲ့ အေၾကာင္းဗ်။ ခက္တာက အဲလိုလြဲခဲ့လို႕ ဘယ္သူ႕ကုိ အၿပစ္တင္ရမလဲ ဆိုတာ အခုထိမသိဘူး။ ထားပါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အဓိကအေၾကာင္းကို ေၿပာၿပပါမယ္။ ၿပီးမွ မိတ္ေဆြဘာသာသံုးသပ္ေပါ့။ ဒီလိုဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ အၾကားအၿမင္ရလို႕လြဲခဲ့တာ။ အင္းနားရွဳပ္စရာေတာ့ ၿဖစ္ကုန္ေတာ့မွာပဲ။ အၾကားအၿမင္ရေနမွေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္လြဲမွာတံုးလို႕ေတာ့ အၿပစ္တင္မေစာလိုက္နဲ႕ဦး။ ဇာတ္လမ္းကို ဆံုးေအာင္ နားေထာင္ပါဦးေလ။ ခင္ဗ်ားလည္း ေခါင္းရွဳပ္သြားေစရမယ္လို႕ အာမခံပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ထူးထူးဆန္းဆန္းအၾကားအၿမင္ရခဲ့ဘူးတယ္ဗ်။ ပထမဆံုးစတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္ထဲက ဦးေမာင္ကိုဆိုတာနဲ႕စတာ။ တစ္ရက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အိပ္မက္တစ္ခုမက္တယ္။ အဲဒီ ဦးေမာင္ကိုႀကီး နဖူးေပါက္လို႕တဲ့။ ေပါက္တာက နဖူးညာဖက္နား တစ္လက္မေလာက္ၿပဲသြားတာတဲ့။ အိပ္မက္ထဲမွာ အဲဒီလို အတိအက်ဗ်။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္မက္ဆိုေတာ့ သိပ္အေလး မထားပါဘူး။ ဖာသိဖာသာပဲေပါ့။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေနာက္ရက္က်ေတာ့ ဦးေမာင္ကိုႀကီးက လမ္းေလွ်ာက္ရင္းနဲ႕ အိမ္ေရွ႕မွာ အေဖနဲ႕ေတြ႕လို႕ ရပ္စကားေၿပာေနပါေရာဗ်ာ။ အိမ္ေရွ႕က အုန္းပင္ေအာက္မွာ။ အုန္းပင္ေပၚမွာလည္း အုန္းသီးေၿခာက္ေတြ ရွိေနေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဖ်တ္ခနဲဆို အိမ္မက္ကို သြားသတိရလိုက္တယ္။ အင္း အခုေန အုန္းသီးမ်ားေၾကြက်လိုက္လို႕ကေတာ့လို႕ ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွေတာ့ မေၿပာၿဖစ္လိုက္ပါဘူး။ အဲခဏေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ထင္တဲ့ အတိုင္းအတိအက်ဗ်ာ။ အုန္းသီးေၿခာက္က ဦးေမာင္ကို ေခါင္းေပၚကို တည့္တည့္ေၾကြက်တာ နဖူးကြဲပါေလေရာ။ ကြဲတာမွ ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္မက္ထဲက အတိုင္း ညာဘက္ နဖူး တစ္လက္မေလာက္ အတိအက်ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း နည္းနည္းေတာ့ ဇေ၀ဇ၀ါၿဖစ္သြားတယ္။ ဘာၿဖစ္လို႕ ငါအိမ္မက္နဲ႕ လာတူေနရတာလဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တိုက္ဆိုင္တာေနမွာပါေလဆိုၿပီးပဲ ထားလိုက္တယ္။

ေနာက္တစ္ခါက်ေတာ့လည္း ဟိုဘက္လမ္းက လူပ်ိဳႀကီး ကိုလွေဘာ္ သူ႕အိမ္ေရွ႕ ေလွခါးထစ္မွာ ထိုင္ငိုေနတယ္ လို႕ အိပ္မက္ မက္တယ္။ ဒါကေတာ့ မၿဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႕ ကၽြန္ေတာ္ကထင္တာေလ။ သူကလူပ်ိဳႀကီး တစ္ေယာက္ထဲ ေနတာ။ ပိုက္ဆံလည္း ခ်မ္းသာတယ္။ အပူအပင္လည္း မရွိဘူး။ ေယာက္က်ားလည္း ေယာက္က်ားဗ်ာ။ အဲဒီေတာ့ အိမ္ေရွ႕ ေလွခါးထစ္မွာ ထိုင္ငိုစရာအေၾကာင္းကို မရွိဘူးထင္တာ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႕ မနက္ ကၽြန္ေတာ္သူ႕အိမ္ေရွ႕က ၿဖတ္ေတာ့ ဗ်ာ အံ့ၾသစရာ တကယ္ကို သူက အိပ္မက္ထဲကေတြ႕တဲ့ေနရာ မွာထိုင္ငိုေနတာဗ်ာ။ သူ႕အိမ္မေန႕ညက သူခိုး အခိုးခံရလို႕တဲ့။ အတြင္းပစၥည္းေတြ အကုန္ပါသြားဆိုပဲ။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္အံ့ၾသသြားတယ္။ တိုက္ဆိုင္တာေတာ့ မဟုတ္ ေလာက္ေတာ့ ဘူးလို႕ထင္လာတယ္။

ဒါနဲ႕ အဲဒီလို အေသးအဖြဲေလးေတြ ေနာက္ထပ္ ေလးငါးခုေလာက္ထပ္ ေတြ႕ရေသးတယ္ဗ်။ စာရွည္ေနမွာစိုးလို႕ မေၿပာေတာ့ဘူး။ အားလံုးမွန္တာၾကည့္ပဲ။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုကၽြန္ေတာ္ အၾကားအၿမင္ရေနတယ္ လို႕ေၿပာရင္မလြန္ေလာက္ပါဘူးေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္သူ႕မွ မေၿပာေသးဘူး။ ေသခ်ာေအာင္လုပ္ရ ဦးမယ္ေလ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဒုကၡေရာက္မယ့္သူဆိုရင္ ကူညီမယ္လို႕ စိတ္ကူးထားတာဗ်ာ။

အဲဒီအေခါက္က ေနာက္ဆံုးအေခါက္ အၾကားအၿမင္ရတဲ့ အခါေပါ့ဗ်ာ။ အိပ္မက္ထဲမွာ အေမက အိမ္ေရွ႕က ထိုင္ခံုမွာ ထီတိုက္ေနရင္းနဲ႕ ဟယ္ သိန္း ငါးရာ ဆုေပါက္တယ္ေတာ့လို႕ ၀မ္းသာအားရထေအာ္တယ္တဲ့။ မနက္အိပ္ယာကႏိုးလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္လႈပ္ရွားေနတယ္။ စိတ္လႈပ္ရွားတာေပါ့ဗ် သိန္းငါးရာဆိုတာ နည္းနည္းေနာေနာမွ မဟုတ္တာ။ ရက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထီဖြင့္ဖို႕က ႏွစ္ရက္ပဲလို ေတာ့တယ္။ ဟာႏွစ္ရက္အတြင္းမွာ သိန္းငါးရာရေတာ့ မွာပါလားလို႕ ေတြးမိရင္း ရင္ခုန္ေနရတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုသတိရသြားတာက အေမဒီလ ထီထိုးၿဖစ္လား မထိုးၿဖစ္ဖူးလားဆိုတာပဲ။ ကံကထီေပါက္မယ္ဆိုေပမယ့္ ကိုယ္ကေတာ့ အနည္းဆံုး ဥာဏ္နဲ႕ ၀ိရိယ စိုက္ၿပီး ထီေတာ့ ထိုးရမွာေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒါကိုႀကိဳသိေနမွေတာ့ မထိုးၿဖစ္ေသးရင္ ထိုးၿဖစ္ေအာင္လုပ္ရမွာေပါ့လို႕ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားလည္း ကၽြန္ေတာ့့္လိုပဲ စဥ္းစားမွာပါ။

ဒါေပမယ့္ အေမ့ကိုလည္း ေပၚတင္ေတာ့ မေၿပာခ်င္ေသးဘူး။ မသိမသာေလး ေမးၾကည့္ဦးမွဆိုၿပီး အေမ့ကို ေမးၿဖစ္တယ္။

“အေမ ထီထိုးၿပီးၿပီလား”

အေမကအဲဒီက်မွ သတိရသြားတဲ့ ပံုစံနဲ႕

“ဟယ္ ဟုတ္ပါ့ မထိုးရေသးဘူး ထီဖြင့္ဖို႕ေတာင္ ႏွစ္ရက္ပဲလိုေတာ့တာပဲ”

“အဲဒါဆိုကၽြန္ေတာ္ အခုၿမိဳ႕ထဲသြားမလို႕ ထီထိုးခဲ့လိုက္မယ္ ပိုက္ဆံေပးလိုက္”

ကၽြန္ေတာ္ကကၽြန္ေတာ့္ အႀကံနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ေလ။ အေမ့ဆီက ပိုက္ဆံေတာင္းရတာကလည္း အေၾကာင္းရွိတယ္။ အိပ္မက္က အေမေပါက္တယ္ လို႕ မက္ေတာ့ အေမထိုးမွ ၿဖစ္မွာလို႕ ကၽြန္ေတာ္ယူဆတယ္ေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ အေမ့ဆီက ပိုက္ဆံေတာင္း ရတာ။ တိုတိုေၿပာရရင္အဲဒီေန႕က ထီထိုးၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းအိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ရင္ခုန္လြန္းလို႕။ ထီထြက္မယ့္ေန႕ ေရာက္ေတာ့ ေနမထိထိုင္မသာပဲ။ တကယ္ကို။

ထီထြက္မယ့္ေန႕လည္းေရာက္ေရာ ကၽြန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းကို မထိုင္ႏုိင္ဘူး။ အေမက ေစ်းက အၿပန္ ထီေပါက္စဥ္ႀကီး၀ယ္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္ထဲၿမင္တဲ့ ထိုင္ခံုမွာ ထီတိုက္ေနလိုက္တာေတြ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ ႏွလံုးက အၿပင္ေပါက္ထြက္မလားကို ထင္ရတယ္။ ခုန္လြန္းလို႕။ အဲဒါနဲ႕ အခန္းထဲမွာ သြားၿပီး ေစာင္ကို ေခါင္းမူးၿခံဳေနလိုက္တယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ အေမ ထေအာ္သံၾကားရမလဲလို႕ေပါ့။ ေတာ္ေတာ္သာၾကာ သြားတယ္ ဘာသံမွ မၾကားရဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္နည္းနည္းေတာ့ သံသယၿဖစ္လာတယ္။ သိန္းငါးရာ ေပါက္တာမ်ား အေမေတြ႕ၿပီးေတာ့ မူးမ်ားလည္းသြားသလားေပါ့။ မေနႏိုင္ပဲ ထၾကည့္မိတယ္။ အေမက ထီေပါကစဥ္ႀကီးခ်ၿပီး ေပါက္ပါဘူးေအ လို႕ တစ္ခြန္းပဲ ေၿပာၿပီး မီးဖိုဘက္ ထြက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာလည္း ဇေ၀ဇ၀ါ ၿဖစ္သြားတာေပါ့။ ဒီတစ္ခါ ဘာၿဖစ္တာလဲဟေပါ့။ အိပ္မက္ ကအေသအခ်ာႀကီးပဲကို။ က်န္တာေတြက်ေတာ့ မွန္ၿပီးေတာ့ ဒါက်မွ မမွန္ဘူးလား။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေဘးအိမ္ကကိုထြန္းေအာင္တို႕ရဲ႕ ေအာ္သံၾကားရတယ္။ ေဟး သိန္းငါးရာေပါက္တယ္ကြတဲ့။ ခဏေနေတာ့ ကိုထြန္းေအာင္ရဲ႕ သားေလးက အိမ္နီးခ်င္းေတြကို လိုက္ေအာ္ေၿပာေနတယ္။ သားတို႕ သိန္းငါးရာ ေပါက္တယ္တဲ့။ အေမလည္း အသံၾကားလို႕ေနမွာ မီးဖိုထဲေၿပးထြက္လာၿပီး ကိုေအာင္မိန္းမကို လွမ္းေမးေနတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ငိုရမလို ရယ္ရမလို မ်က္ႏွာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို လွည့္ေၿပာတယ္ေလ။

အေမေၿပာလိုက္တဲ့ စကားကို ၾကားလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါတည္း ရူးသြားရင္ေကာင္းမွာပဲလို႕ေတာင္ေတြးမိပါရဲ႕။ အေမေၿပာလိုက္တာက

“ဟယ္ ကံမ်ားထူးဆန္းလိုက္တာ။ သူတို႕၀ယ္တဲ့ ထီက စက္ဘီးနဲ႕ လိုက္ေရာင္းေနတဲ့ ထီသည္ေလ။ အရင္က ငါ၀ယ္ေနက်။ အဲဒီေန႕က သူက သံုးေစာင္ပဲ က်န္ေတာ့တာ ၀ယ္ပါဦးလို႕ ငါ့ဆီကို အတင္းလာေရာင္း တယ္ေလ။ အဲဒီအခ်ိန္က မင္းက ထီ၀ယ္မယ္ဆိုၿပီး သြား၀ယ္ေနတဲ့ အခ်ိန္။ ဒါနဲ႕ ငါလည္း မ၀ယ္ေတာ့ ဘူးေၿပာလိုက္တာ။ သူကေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ ၀ယ္ဖို႕ေၿပာေနေသးတယ္။ မင္းသာ ထီသြားမ၀ယ္ေသးရင္ ေသခ်ာေပါက္ ၀ယ္ၿဖစ္တယ္။ ငါမ၀ယ္တာ နဲ႕သူလည္း ကိုထြန္းေအာင္တို႕အိမ္သြားေရာင္းတာေလ။ အဲဒါနဲ႕ ကိုထြန္းေအာင္အမ်ိဳးသမီးက ၀ယ္ၿဖစ္သြားတာ။ အမေလး ကံမ်ားေၿပာပါတယ္” တဲ့။

ကဲမိတ္ေဆြ။ ကၽြန္ေတာ့္ အၿဖစ္ကို ဘယ္လိုမ်ား မွတ္ခ်က္ေပးခ်င္ပါသလဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ေနရာမွာ ခင္ဗ်ားဆိုရင္ ဘယ္လိုခံစားရမလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေလာင္းရဲပါတယ္။ ခင္ဗ်ားလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ လုပ္မွာပဲ။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။အၾကားအၿမင္မ်ား မရခဲ့ရင္ကၽြန္ေတာ္ တို႕ အခု သိန္းငါးရာေပါက္ၿပီး အဆင္ေၿပေနေလာက္ၿပီလို႕ဗ်ေနာ္။ အဲဒီေန႕က စၿပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာအၾကားအၿမင္မွ မရေတာ့ ပါဘူး။ အဲရလည္း မရခ်င္ေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အၾကားအၿမင္ရလို႕ သိန္းငါးရာဆုနဲ႕ လြဲခဲ့ဖူးတယ္ဗ်ာ လို႕ေၿပာရေတာ့မွာပဲ။

ေမ၊၂၀၀၉။
မိုးတိမ္ညိဳ

သရဲပံုၿပင္

“အမေလး ထုတ္တန္းေပၚမွာ လွ်ာတန္းလန္းႀကီးနဲ႕“
“ေၿခသံၾကားလို႕ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေနာက္မွာ မည္းမည္းရွည္ရွည္ႀကီး“
“သစ္ပင္ေပၚက ေဇာက္ထိုးႀကီးဆင္းလာတာ“
စသၿဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သည္ သရဲအေၾကာင္းမ်ားစြာကို ငယ္စဥ္ကပင္ ၾကားဖူးခဲ့ၾကသည္။ သင္သည္ ႏိုင္ငံၿခားရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကား မ်ားၾကည့္ရွဳ႕ပါက The Ring ကဲ့သို႕ ေသာ တီဗြီထဲမွ ထြက္လာေသာ သရဲမ၊ Grudge ကဲ့သို႕ေသာ ဂ်ပန္သရဲကား၊ The Eye ကဲ့သို႕ေသာ မ်က္စိအစားထိုးထားသူ ေကာင္မေလး မွ နာနာဘာ၀ မ်ိဳးစံုၿမင္ေနရေသာ သည္းထိတ္ဖြယ္သရဲကား စသည္တို႕ ကိုေတြ႕ရေပလိမ့္မည္။

ထို႕အတူ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာတြင္လည္း တကယ့္သရဲ အစစ္ပံုဆိုၿပီး ဓါတ္ပံု၊ဗြီဒီယို၊ အသံမ်ားစြာ ၾကည့္ရွဳ႕ နားဆင္ႏိုင္ေသး သည္။ ဟုတ္မဟုတ္မည္သူမွ ေရေရရာရာမသိ။ ဆိုလိုခ်င္သည္မွာ နာနာဘာ ၀၊သရဲတေစၦႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတြက္ အစိမ္းသက္ သက္မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ပတ္၀န္းက်င္တြင္ၿမင္ေနၾကားေနရသည္။

သို႕ၿဖစ္၍ သရဲတစ္ကယ္ရွိလားဟုေမးေသာ္
“ဟာေသခ်ာေပါက္ရွိတာေပါ့“ ဟူေသာ ယတိၿပတ္အေၿဖမ်ိဳး။
“တကယ္မရွိပါဘူးကြာ အလကား လူေတြကိုက ေလွ်ာက္ေၿပာေနတာ“ ဟူေသာ တစ္ဖက္သတ္အေၿဖ။
“ရွိမရွိက မင္းစိတ္ေပၚမွာမူတည္တယ္။ မင္းကရွိတယ္လို႕ ယူဆရင္ရွိတယ္၊ မရွိဘူးလို႕ယူဆရင္မရွိဘူး“
ဟူေသာမေရမရာအေၿဖ။

“ရွိခ်င္ရွိမယ္ မရွိခ်င္မရွိဘူး ဒီကိစၥက တို႕လူေတြနဲ႕ တိုက္ရိုက္ မပတ္သက္ႏိုင္ဘူး“ ဟူေသာ ၀ါး တားတား အေၿဖမ်ိဳး ေတြသာ ၾကားခဲ့ရပါသည္။
ေသခ်ာေပါက္ရွိတာေပါ့ဆိုေသာ လူကိုလည္း ေသခ်ာေပါက္ေၿပာစမ္းပါဆိုလွ်င္၀ါးတားတားပင္။ သရဲ ဆိုတာလံုးသလားရွည္သလားၿပားသလား ေသခ်ာမေၿပာႏိုင္။ ၾကားဖူးနား၀သာေၿပာႏိုင္သည္။ မရွိဘူးဆို တဲ့သူကို ဒါဆို သခၤ်ိဳင္းကုန္းက ဇရပ္မွာ တစ္ေယာက္ထည္းသြားအိပ္ၿပဗ်ာ ဟုေၿပာလွ်င့္ ဘုၾကည့္ ၾကည့္ၿပီး “တို႕ကဒီလို အက်ိဴးမရွိတာေတြမလုပ္ဘူး“ ဟုေၿပာတတ္သည္။ မေရမရာ၀ါးတားတား လူမ်ားကိုေမးမိ လွ်င္ပိုဆိုးေသး။ အစကတည္းက ကိုယ္က လည္ခ်င္ခ်င္ပါဆို ပိုရွဳပ္ကုန္သည္။

ကၽြန္ေတာ့္ အေနနဲ႕ကေတာ့ အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရလွ်င္ သရဲတေစၦကို ယံုသည္ဟုေၿပာရမွာ ရွက္သည္။ သို႕ေသာ္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္ သရဲေၾကာက္တတ္သည္။ ေသခ်ာၿပန္စဥ္းစားၾကည့္လွ်င္ မယံုဘူးဆိုေသာသူသည္ မည္သည့္ နည္းႏွင့္မွ်မေၾကာက္ႏိုင္။ သိစိတ္ကၿဖစ္ေစ၊ မသိစိတ္ကၿဖစ္ေစ ရွိသည္ဟုယံုၾကည္ေနသၿဖင့္သာ ေၾကာက္သည္ဟု ယူဆႏိုင္သည္။ ဥပမာအားၿဖင့္ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ညဘက္အၿပင္မထြက္နဲ႕ က်ားဆိုးႀကီးရွိတယ္ဆိုလွ်င္ ထိုကေလးတကယ္မထြက္ရဲေပ။ ရွိသည္ဟု သူယံုၾကည္ေသာေၾကာင့္ၿဖစ္ သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထိုသို႕ေၿပာလားလွ်င္ကား ရယ္မိမည္သာၿဖစ္မည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ က်ားဆိုးႀကီး တကယ္မရွိဟု တစ္ရာရာခိုင္ႏႈန္းေသခ်ာေသာေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။ သို႕ၿဖစ္၍ သရဲတေစၦမရွိဘူး ဆိုတာ ရာႏႈန္းၿပည့္ေသခ်ာလွ်င္ေၾကာက္စရာမလိုပါ။ သင္ခဏရပ္ၿပီးစဥ္းစားၾကည့္ပါ။ သင္ေၾကာက္တတ္ မေၾကာက္တတ္ဘူးလား။ ေၾကာက္တတ္လွ်င္ သင္သရဲတေစၦရွိသည္ကို ယံုၾကည္၍ၿဖစ္သည္။

သရဲတကယ္မေၾကာက္တတ္ဘူးဆိုေသာသူ တစ္ဦးသာေတြ႕ဖူးသည္။ ဒါေတာင္ကိုယ္တိုင္ေတြ႕ဖူးၿခင္းမ တဆင့္ခံသာ ၾကားဖူးၿခင္းၿဖစ္သည္။ ထုိသူသည္ ပင္လယ္ဘူးဖက္က ေဆးရံု၀န္ထမ္းဟုသိရသည္။ သူသည္ သရဲကို လံုး၀မယံု။ ထို႕အတြက္ မည့္သည့္ ေလာင္းေၾကးလုပ္လုပ္ လုပ္ရဲသည္။ ရင္ခြဲရံုတြင္ ေလာင္းေၾကးၿဖင့္ တစ္ေယာက္ထဲအိပ္ၿပသည္။ သခၤ်ိဳင္းသို႕သြားၿပီး ေလာေလာလတ္လတ္ေသထားေသာသူ ၏အုတ္ဂူတြင္ ထံုးသြား၀ိုင္းၿပသည္။ စသၿဖင့္ ေလာင္းေၾကးထပ္တိုင္းသူႏိုင္သည္သာၿဖစ္သည္။ ထူးဆန္းေပစြ။ သူ႕လို စိတ္စြမ္းအင္မ်ိဳး တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ရခ်င္သည္။

တကယ္ေတာ့ သရဲေၾကာက္ မေၾကာက္ ဆိုသည္မွာ လူတစ္ေယာက္၏ စိတ္အေၿခအေနၿဖင့္လည္း ဆိုင္သည္ ဟုထင္ပါသည္။ စိတ္အင္အားၿမင့္မား ေနသည့္အခ်ိန္တြင္ သိပ္မေၾကာက္ပဲ စိတ္အင္အား နိမ့္က် ေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ပိုၿပီး ေၾကာက္တတ္သည္ဟုထင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုလွ်င္ The Ring ဇာတ္ကားကို ၾကည့္ၿပီး ႏွစ္ပတ္ေလာက္ အိပ္ေနက် အိပ္ခန္းတြင္ပင္ ညအိပ္ရသည္မွာ ခပ္လန္႕ လန္႕ ၿဖစ္ေနသည္။ မယံုမရွိပါႏွင့္။ သို႕ေသာ္ ဇာတ္ကားၾကည့္သည္ဆိုသည္မွာ သမန္ကာရွန္ကာမၾကည့္ပဲ ရသခံစားၿပီး တစ္ကားလံုးကို တစ္ ကြက္ မွ မလြတ္တန္း ေသေသခ်ာခ်ာ တစ္ေယာက္တည္းၾကည့္ၾကည့္ပါ။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ထိုကဲ့သို႕ ၿဖစ္မည္ဟုထင္ပါသည္။ အကယ္၍ဘာမွ မၿဖစ္ဘူးဆိုလွ်င္ကၽြန္ေတာ္ ထက္ စိတ္အင္အား ပိုေကာင္း သည္ ဟု ခ်ီးက်ဴးပါသည္။

စိတ္အင္အားဆိုမွာ ဘာကိုဆိုလိုသည္းဟုေမးေသာ္ ကၽြန္ေတာ္လည္းေသခ်ာမသိပါ။ စိတ္ပညာရွင္မ်ား ဆိုလွ်င္ေတာ့ေသခ်ာရွင္းၿပ ႏိုင္မည္ထင္ပါသည္။ ဘာသာေရးလုပ္လွ်င္ေတာ့ စိတ္အင္အား ပိုေကာင္းမည္ ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ငယ္ငယ္တုန္းက ေၿပာၾကတာရွိသည္။ ဘာသာေရးလုပ္ တယ္ထား ပါေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ ဘုရားစာရြတ္လို႕ ခရစ္ယာန္သရဲက ေၾကာက္ပါ့မလားဟု ေၿပာတတ္ၾကသည္။ ကၽြန္ ေတာ္ေတာ့ ထိုသို႕ မထင္ပါ။ ဘာသာေရးဆိုသည္မွာ မိမိက တကယ္ယံု ၾကည္လွ်င္ သူ႕နည္းသူ႕ဟန္ႏွင့္ အနည္းနဲ႕အမ်ားေတာ့ အက်ိဳးရွိမည္ဟုထင္ပါသည္။ တစ္ခုခုကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္လုပ္လွ်င္ စိတ္အင္အား ေကာင္းလာမည္ၿဖစ္သည္။ ဥပမာ ရန္သူကို ကာကြယ္ရန္အတြက္ သင့္မွာ လွံၿဖစ္ေစ၊ဓါးၿဖစ္ေစ၊ ေသနတ္ ၿဖစ္ေစ လက္နက္တစ္ခုခုရွိဖို႕သာလိုပါသည္။ မည္သည့္ လက္နက္မဆို အသံုး၀င္ပါသည္။

ထို႕ေၾကာင့္ တေစၦသရဲနာနဘာ၀ ကိစၥမ်ားသည္ မည္သူကမွ အတိအက် ရွိသည္မရွိဘူးဟု မဆံုးၿဖတ္ႏိုင္ ေသးဘူးဟုထင္ပါသည္။ ပညာရွင္အခ်ိဳ႕ က Research လုပ္ေနေသာလည္း တစ္ကမာၻလံုး အတိုင္းအတာ ၿဖင့္ လက္ခံႏိုင္ေသာ အေၿဖမေပးႏိုင္ေသးပါ။ မည့္သည့္ ဘာသာေရးကမွလည္း တိက်ေသာ ၿငင္း၍မရေသာ အေၿဖမေပးႏိုင္ပါ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သင္၏စိတ္၊ ခံယူခ်က္အေပၚမူတည္မည္ဟုထင္ပါသည္။

ဒီဇင္ဘာ၊၂၀၀၈။
မိုးတိမ္ညိဳ

သိၾကားမင္းေပးေသာ ေစတီ ႏွင့္ အရက္သမားဘဇံ

“ေဟ့ေကာင္ဘဇံ မင္းေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္မေၿပာစမ္းနဲ႕ကြာ“
“ဟ ငါကဟုတ္လို႕ဟုတ္တယ္ေၿပာတာကြ ဘာမွလိမ္စရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး မင္းမယံုတာေတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူး“
ကၽြန္ေတာ္အိမ္ေရွ႕ ကြပၿ္ပစ္ေပၚတြင္ ထိုင္ၿပီး ေရေႏြးေသာက္ေနစဥ္တြင္ အိမ္ေရွ႕မွ ၿဖတ္သြားေသာ အရက္ သမားဘဇံႏွင့္ သူ႕သူငယ္ခ်င္း ေကာင္းႀကီး မူးမူးရူးရူးၿဖင့္စကားမ်ား ေနၾကၿခင္းၿဖစ္သည္။ ဤဇာတ္လမ္းကို မေၿပာမွီ ကၽြန္ေတာ့္ႏွင့္ ရြာအေၾကာင္းကို မိတ္ဆက္ေပးပါမွ စာဖတ္သူတို႕ ဇာတ္လမ္း ကိုၿပည့္ၿပည့္၀၀ နား လည္မည္ဟုထင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဤရြာ၏ တစ္ဦးတည္းေသာ ေက်ာင္းဆရာ ၿဖစ္ပါသည္။ စာတို ေပ စကေလး ဖတ္ၿပီး အထိုက္အေလွ်ာက္ ဗဟုသုတၿပည့္စံုသၿဖင့္ ရြာခံမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ ကိုု ဆရာေလး ဟု ေခၚၿပီး ေလးစားၾကပါသည္။ ဒီရြာတြင္ ရြာဦးဆရာေတာ္ ဦးေသာဘိတ သည္ ၾသဇာ အရွိဆံုး ၿဖစ္သည္။ သူၿပီး လွ်င္ ေဆးဆရာ ေဗဒင္ ဆရာႀကီး ဦးေဆာင္း သည္ ၾသဇာ အရွိဆံုးၿဖစ္သည္။ ရြာသူႀကီး ပင္လွ်င္ သူတို႕ ႏွစ္ဦး၏ ၾသဇာကို မလြန္ဆန္၀ံ့ပါေခ်။

ဇာတ္လမ္းမွာ ဆရာႀကီး ဦးေဆာင္း၏ အိမ္မက္မွ စေလသည္။ တစ္ရက္ေသာ္ ဆရာႀကီး သည္ ထူးဆန္း ေသာ အိမ္မက္ မက္ၿမင္သည္ဟုဆရာေတာ္ ဦးေသာဘိတကို ေလွ်ာက္တင္ေလသည္။ ထိုအိမ္မက္ ထဲတြင္ ရြာ အေရွ႕ဘက္ ေခ်ာင္းကေလး၏ ေဘးေတာင္ကုန္းတြင္ ေစတီတစ္ဆူ ဘြားကနဲ ေပၚလာသည္။ ထိုေစ တီ ေပၚလာၿပီး ေနာက္ရြာသူရြာသားအားလံုး သည္ အနာေရာဂါမွန္သမွ် ကင္းရွင္းကာ အားလံုး ခ်မ္းသာသုခရ ၾကသည္ဟု ဆိုေလသည္။ တိုက္ဆိုင္စြာပင္ ဆရာေတာ္ ဦးေသာဘိတကလည္း ရြာတြင္ ေစတီတစ္ဆူ တည္ထားကိုးကြယ္ရသည္ဟု အိမ္မက္မက္ၿမင္သည္ ဟုဆို၏။ ထိုေန႕မွ စ၍ ဆရာေတာ္ႏွင့္ ဆရာ ႀကီး ဦးေဆာင္း တႀကိတ္ႀကိတ္ ၿဖင့္ထိုကိစၥကို တိုင္ပင္ႀကေလသည္။ ဆရာႀကီး ဦးေဆာင္း အိပ္မက္ မက္ၿမင္ သည္ ဟုဆိုေသာ ေတာင္ကုန္းေလးသို႕ သြားႀကည့္ၾကေလသည္။ ေတာင္ကုန္းေလးမွာ ေတာင္က တုန္း ေလးၿဖစ္၏။ သူတို႕သည္ ထိုေတာင္ကုန္းေပၚတြင္ ေစတီတည္ထားရန္ ရည္ရြယ္ၿပီး တိုင္ တစ္တုိင္ပင္ ေနရာ သတ္ မွတ္ေသာ အေနၿဖင့္ စိုက္ထားခဲ့သည္။ ထိုေန႕မွ စ၍ ေစတီတည္ထား ရန္ ရံပံုေငြရွာၾကေလသည္။ ရြာသူရြာသားမ်ားသာ မက ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္မ်ားကပါ အလွဴခံထည့္၀င္ ၾကေလသည္။ ရြာသားမ်ားကလည္း ယံုယံုၾကည္ ၾကည္ ေလးေလးစားစား ၿဖင့္ တတ္အားသမွ် လွဴၾကေလသည္။

တစ္ရက္ေသာ္ ညဦးပိုင္းမွ စၿပီး မိုးသည္း ထန္စြာရြာသြန္းေလသည္။ လွ်ပ္စီးမ်ားလည္းပစ္ မိုးၿခိမ္းသံမွာ လည္း တဒုန္းဒုန္းတဒိုင္းဒိုင္းၿဖင့္ ၿဖစ္သည္။ ထိုညတြင္ပင္ ထိုေတာင္ကုန္း ေပၚရွိ တိုင္ကို မိုးႀကိဳးပစ္ေလသည္။ နံနက္လင္း ေသာ္ ဆရာႀကီး ဦးေဆာင္း တို႕ သြားၾကည့္ၾကရာ ေစတီတည္မည့္ေနရာႏွင့္ သိပ္မေ၀းေသာေနရာတြင္ ၾကက္ဥကဲ့သိုေသာ ေက်ာက္တံုး ကဲ့သို႕ေသာၿဖဴၿဖဴ လံုးလံုး၀န္း၀န္းအရာ ေလးတစ္ခုကို ရြံ႕ေၿမထဲတြင္ တစ္၀က္ၿမဳတ္ေနသည္ကို ထူးဆန္း စြာေတြ႕ရသည္။ အခ်ိဳ႕က ဤအရာကို မိုႀကိဳးသြားဟုထင္ၾကသည္။ ဆရာႀကီးဦးေဆာင္းက မူ သိၾကား မင္း က ေပးေသာ ဌာပနာဟုဆိုသည္။ ဆရာေတာ္ကလည္း တန္းခိုးႀကီးေသာ ေစတီတစ္ဆူ တည္ရန္နတ္ ေကာင္းနတ္ၿမတ္မ်ား က မစသည္ ဟု တစ္ထစ္ခ်ယံုၾကည္ေနသည္။ ရြာသူရြာသားမ်ား လည္း ထိုအတိုင္း ပင္ယံုၾကည္ၾကေလသည္။ ဆရာေတာ္ႏွင့္ ဦးေဆာင္းတို႕မွာ ေန႕ခ်င္းညခ်င္းပင္ ႀကီးက်ယ္ၿမင့္ၿမတ္ေသာ သူေတာ္စင္ႀကီးမ်ားကဲ့သို႕ ၿဖစ္လာခဲ့ေလသည္။
ထိုဌာပနာကို မည္သူမွ မထိရ မကိုင္ရေလေအာင္ ေစတီ မတည္မွီအထိ ၿခံစည္းရိုး ခတ္ထားသည္။ အေစာင့္ပင္ အလွည့္က်ထားေသးသည္။ အၿဖစ္အပ်က္မွာ အထက္ပါ အတိုင္းၿဖစ္ေလ၏။

ဘဇံတို႕၏ အၿငင္းပြားသံ ၾကားသၿဖင့္ ကၽြန္ေတာ္က စိတ္၀င္စားသၿဖင့္
“ေဟ့ေကာင့္ ဘဇံႀကီးတို႕ ဘာၿဖစ္ေနတာတံုး“
“ဟာေက်ာင္းဆရာ ဒီေကာင္ဒီမွာ မေတာ္တေရာ္ေတြေၿပာေနလို႕ဗ်“
ေကာင္းႀကီးက ေၿပာေၿပာဆိုဆို ၿခံထဲသို႕ ၀င္လာေလသည္။ ဘဇံလည္း သူ႕ေနာက္မွ လိုက္လာသည္။ ေကာင္းႀကီးက ဆက္ေၿပာသည္။
“ဒီလိုဆရာေရ ဘဇံက ေၿပာတာ ေစတီရဲ႕ ဌာပနာဆိုတာ မိုးႀကိဳးသြားလည္း မဟုတ္ဘူး၊ သိၾကားမင္းေပးတာလည္း မဟုတ္ဘူး သူေခ်ာင္းစပ္က ေကာက္လာတဲ့ ေက်ာက္ခဲတဲ့ အလကား ငမူး ငရဲႀကီးေအာင္ သူမ်ား ကုသိုလ္ အရွိန္အ၀ါႀကီးတာ ကို မနာလိုလို႕“
ေကာင္းႀကီးေၿပာတာၾကားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းႀကီးသြားေလသည္။
“ေဟ့ေကာင္ငါက တကယ္ဟုတ္လို႕ေၿပာတာ မူးလို႕ေၿပာတာမဟုတ္ဘူး မင္းက သာမူးေနတာ….“
“ကဲကဲ ေနၾကဦး“ ကၽြန္ေတာ္က ၀င္ဟန္႕လိုက္ရသည္။
“ဘဇံမင္းက ဘာလို႕ အဲဒါကို မင္းေကာက္လာတဲ့ ေက်ာက္တံုးလို႕ ေၿပာတာတံုး သူႀကီး ၾကားသြားရင္ မင္းနာဦးမယ္။ငါ့ကို ေသခ်ာေၿပာၿပ “
“ဆရာေရ အဲဒီေက်ာက္တံုးက ကၽြန္ေတာ္ ေခ်ာင္းစပ္မွာေရခ်ိဳးၿပီး အၿပန္ေတြ႕လို႕ ေကာက္လာတာ လံုးလံုး ၿဖဴၿဖဴ ေလး လွလို႕ ၊ၿပီးေတာ့ အရက္ေသာက္ၿပီးၿပန္လာေတာ့ ေမွာင္ ေနၿပီ၊ အဲဒီေန႕က ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ ေတာ္ မူးေနတယ္ဆရာရဲ႕“ အမွန္ေတာ့ ဘဇံ မမူးတဲ့ေန႕ မရွိပါ။
သူကဆက္ေၿပာသည္။
“ဆရာလည္း သိတဲ့အတိုင္း အတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္က အဲဒီ ေစတီတည္မယ့္ ေတာင္ကုန္းနဲ႕ ဆို တစ္ ေခၚေလာက္ပဲရွိတာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ၿမန္ေအာင္ဆိုၿပီး လမ္းအတိုင္းမၿပန္ပဲနဲ႕ အဲဒီေတာက္ကုန္းေပၚက ၿဖတ္ ၿပန္တာ၊ မိုးကလည္းရြာ၊ေမွာင္ကလည္း ေမွာင္ဆိုေတာ့၊ကၽြန္ေတာ္လည္း ေၾကာက္ၾကာက္ နဲ႕ သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္ေနတုန္း အဲဒီ ေစတီတည္မဲ့နားက်ေတာ့ ေခ်ာ္လဲတာပဲ အဲဒါ မနည္း လူးလဲထၿပီး အိမ္ၿပန္လာတာ၊ ေက်ာက္တံုးက အဲဒီမွာ က်က်န္ေနခဲ့တာဆရာ၊ အဲဒါသိၾကား မင္းေပးတဲ့ ေက်ာက္တံုးမဟုတ္ဘူး၊ ကၽြန္ ေတာ့္ ေက်ာက္တံုး ဘဇံရဲ႕ ေက်ာက္တံုး“ ဘဇံကမူးမူးႏွင့္ ေအာ္သည္။

“ေနာက္ေန႕မနက္က် ေတာ့ မေန႕က အေသာက္မ်ားသြားတာနဲ႕ မိုးမိထားတဲ့ ဒဏ္နဲ႕ဆိုေတာ့ ေန႕ခင္းက်မွ အိပ္ရာႏိုးတယ္ ႏိုးေတာ့ မွ အဲဒီေတာင္ကုန္းမွာ လူစုစုေတြ႕လို႕ သြားၾကည့္ေတာ့ ဆရာ သိတဲ့အတိုင္းပဲ ဆရာ ႀကီး ေဆာင္းတို႕ ဆရာေတာ္တို႕နဲ႕ ရြာသားေတြ ေရာက္ေနၾကၿပီ ေလ။ ေက်ာက္တံုးေလးကို ၿခံ ေတာင္ ခတ္ထားၿပီးၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ေၿပာဦးမလို႕ပဲ အနားကပ္ၿပီး ေၿပာမလို႕ရွိေသး တယ္ သူႀကီး က ဘဇံမင္း ဘာလာရွဳပ္တာလဲဆိုၿပီး နားရင္းအုပ္လိုက္လို႕ ဘယ္လိုမွ မေၿပာသာေတာ့ ဒီလိုပဲ မသိသလို ေနလိုက္တာဗ်။“
သူ႕စကားၾကားၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက အလံုးႀကီးတတ္လာသည္။ ဒီကိစၥက ေတာ္ရုံတန္ရံုၿပႆနာမဟုတ္။
“မင္းဟာက ဟုတ္ရဲ႕လားကြာ“ ကၽြန္ေတာ္က ေသခ်ာေအာင္ေမးၾကည့္သည္။
“ဆရာမယံုရင္ ေက်ာက္တံုး ေအာက္ကိုလွန္ၾကည့္ ကၽြန္ေတာ္ပ်င္းလို႕ ဓါးနဲ႕ ဘဇံလို႕ ၿခစ္ထားတာရွိတယ္“
ဘဇံကေတာ့ အေသအခ်ာေၿပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားၾကည့္သည္။ ဒီကိစၥေသခ်ာခဲ့လွ်င္ ဆရာေတာ္ ႀကီးႏွင့္ ဆရာႀကီး ဦးေဆာင္းမွာ ေခါင္းေဖာ္ရဲေတာ့မည္မဟုတ္ေပ။ အမွန္တကယ္ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ခဲ့ေသာ ပတ္၀န္းက်င္မွ ရြာသူရြာသားမ်ား မည္သို႕ၿဖစ္သြားမည္နည္း။ ဘဇံအတြက္ လည္း ေကာင္းမည္မဟုတ္ေပ။ ကၽြန္ေတာ္သက္ၿပင္းခ်မိသည္။
ေကာင္းႀကီးက၀င္ေၿပာသည္။
“မင္းေၿပာတာေတာ့ ငါမယံုဘူးဘဇံ“
“မင္းမယံုရင္ ေက်ာက္တံုးကို သြားလွန္ၾကည့္ပါလား“
“ဟၾကည့္လို႕မွ မရတာ သူႀကီးက ငါ့ကုိသတ္မွတ္ေပါ့ သူႀကီးမသတ္ခင္ အနားကရြာသားေတြ ၀ိုင္း ရိုက္ တာ နဲ႕ေသမွာ“
ေကာင္းႀကီးကပဲဆက္ေၿပာသည္။

“ဆရာကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘဇံေၿပာတာမယံုဘူး ဒီေကာင္အရင္က လည္း ဒီလို မဟုတ္တရုတ္ဇာတ္ လမ္း ေတြ ထြင္ဘူးတယ္။ အဲဒါထားပါေတာ့ ဘာလိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ဒီေနရာမွာ ေစတီၿဖစ္သြားရင္ ရြားသားေတြ အတြက္ အက်ိဳးရွိတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရြာမွာ ေစတီမွ မရွိပဲ။ ေစတီတည္ေတာ့ လည္း ဒီလို တန္ခိုး ႀကီးေစတီ ရေတာ့ ဒီပတ္၀န္းက်င္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရြာက နာမည္ရတယ္ဗ်။“
ကၽြန္ေတာ္ကဘဇံႏွင့္ ေကာင္းႀကီးကို ၀င္ေၿပာရသည္။
“ကဲကဲ ေဟ့ေကာင္ေတြ ဒီကိစၥဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မသိေစနဲ႕ဦးဟုတ္ၿပီလား ငါစဥ္းစား ၾကည့္ လိုက္ ဦးမယ္။ မင္းတို႕ ကတိေပးရင္ ငါ အရက္ဖိုးေပးလိုက္မယ္“ ဟုဆိုကာ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ထံမွ ကတိေတာင္းၿပီး အရက္ဖိုးေပးလိုက္ေလသည္။ ေကာင္းႀကီးေၿပာသည္မွာ လည္းဟုတ္သည္။ ရြာသားေတြက ဤေစတီအတြက္ ေတာ္ေတာ္ ရင္းႏွီးထားသည္။ ေတာ္ေတာ္လည္း ေမွ်ာ္လင့္ ထားသည္။ ဘဇံေၿပာသလိုသာ ၿဖစ္သည္ဆိုလွ်င္ ဒီရြာသည္ လည္း ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ေလွာင္ေၿပာင္ခံရေတာ့ မည္ၿဖစ္သည္။ သူတို႕ ၏ယံုၾကည္မႈ႕ ကို ပ်က္ရယ္ၿပဳလိုက္သလိုၿဖစ္ေပလိမ့္ မည္။

ေန႕ခင္းပိုင္းေလာက္ၾကမွ ထိုေတာင္ကုန္းဆီသို႕ ကၽြန္ေတာ္ထြက္လာခဲ့သည္။ လမ္းတြင္ ရြာေတာင္ပိုင္း မွ မေအးၿမႏွင့္ေတြ႕သည္။ သူက

“ဆရာ ေတာင္ကုန္းကိုသြားမလို႕လား“
“ဟုတ္ပါ့ ဒါနဲ႕ ညည္းအေမေရာေနေကာင္းလား“
မေအးၿမအေမသည္ မေအးၿမတို႕ အေဖသူ႕ ခင္ပြန္းဆံုးသြားကတည္း က စိတ္အနည္းငယ္ ေနာက္သြား ခဲ့သည္။ ရူးေတာ့ မရူးပါ။ တစ္ေယာက္ထဲစကားေၿပာေၿပာေနၿခင္းၿဖစ္သည္။ မေအးၿမက ေၿဖသည္။
“ေကာင္းတယ္ဆရာ ဌာပနာ ေပၚလာၿပီးကတည္းက ေခၚသြားၿပီးသြားဖူးတာ အခု အေမက ဌာပနာကို အရမ္းယံုၿပီး အဲဒီမွာ ပုတီးစိတ္ တရားထိုင္နဲ႕ အရင္နီးပါး ၿပန္ေကာင္းလာၿပီးဆရာ၊ ဆရာေတာ္ႀကီးတို႕ ဆရာႀကီးဦးေဆာင္းတို႕ ေက်းဇူးပါပဲ“
ကၽြန္ေတာ္ မေအးၿမ၏ အေၿဖစကားေၾကာင့္ ရင္ေလးသြားသည္။ ဘဇံေၿပာတာမ်ားဟုတ္ေနခဲ့လွ်င္။ သို႕ေသာ္ ဘဇံက အမူးသမား သိပ္ေတာ့ မယံုရ။
ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္ကုန္းသို႕ ေရာက္သည့္ အခ်ိန္သည္ ေန႕ခင္းၿဖစ္သၿဖင့္ လူသိပ္မရွိေသး။ အၿခားအခ်ိန္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ရြာမွလူမ်ား၊ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္က လူမ်ားၿဖင့္ စည္းကားလွေလသည္။
ထုိေက်ာက္တံုး ကို အမိုးႏွင့္ အကာႏွင့္ လုပ္ထားသည္။ ဌာပနာကို မည္သူမွ ကိုင္ခြင့္မရ။ နီးနီးကပ္ကပ္ ပင္ ၾကည့္ရွဳ႕၍မရ ေစရန္ အေသအခ်ာ ကာထားေလ သည္။ လူမ်ားကန္ေတာ့ လို႕ရရန္ ဖ်ာလည္းခင္း ထား ေလ ၏။ အေမႊးတိုင္ ဖေယာင္းတိုင္၊ ဆြမ္း၊ေရခ်မ္း၊ ပန္းစီးမ်ားလည္း ေၿမာက္မ်ားစြာ လွဴဒါန္းထားသည္ ကိုေတြ႕ရသည္။ ဤေက်ာက္တံုးကို ငံုၿပီးေစတီတည္မည္ဟု သိရသည္။
ယခုမူ သူႀကီးအေစာင့္ခ်ထားေသာ ကာလသားသံုးေယာက္သာ ရွိသည္ ။ႏွစ္ေယာက္မွာ အနီးရွိဖ်ာေပၚတြင္ အိပ္ေနၿပီး တစ္ေယာက္မွာ ေဆးလိပ္ထိုင္ဖြာေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာက္တံုးကို လွန္ၾကည့္ဖို႕ ဆံုးၿဖတ္ လိုက္ သည္။ ဒီကိစၥက လြယ္ေတာ့ မလြယ္လွ တစ္စံုတစ္ဦးသိသြားပါ က ကၽြန္ေတာ္ ဒီပတ္၀န္းက်င္တြင္ ဆက္လက္ေနထိုင္ဖို႕ခဲယဥ္းသြားႏိုင္သည္။ အကယ္၍ဘဇံေၿပာသလိုမွန္ ေနခဲ့လွ်င္ေရာ ကၽြန္ေတာ္ဘာ လုပ္မည္နည္း။ ဘဇံေၿပာသည့္ ေက်ာက္တံုးကို ဓါးၿဖင့္ ၿခစ္ထားသည့္ ေနရာသည္ ေတြ႕ခ်င္မွ ေတြ႕ရမည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေက်ာက္တံုးသည္ရြံ႕ ေၿမထဲတြင္ တစ္၀က္ ၿမဳတ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္လွ်င္ လည္း ကမန္းကတန္းသာ ၾကည့္ရမည္ဆိုေတာ့ သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာလွ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ဖို႕ ဆံုးၿဖတ္လိုက္သည္။ကၽြန္ေတာ္က ေဆးလိပ္ဖြာေန ေသာကာလသားတစ္ေယာက္ကို
“ေရာ့ကြာ ေဒၚေဖာ့ဆိုင္မွာ ေဆးလိပ္သြား၀ယ္စမ္း ငါဒီမွာ ၀တ္ၿပဳလိုက္ဦးမယ္ မင္းတို႕ဖို႕ေရာ၀ယ္ခဲ့“ ဆိုၿပီး ပိုက္ဆံေပးၿပီး လြတ္လိုက္ေလသည္။ သူထြက္သြားမွ ေဘးဘီကို ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး ဘယ္သူမွ မရွိဘူးဆို တာေသခ်ာမွ အကာကေလးကို ေက်ာ္ကာ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာက္တံုးကို လွန္ၾကည့္ၿပီး ေနရာတက်ခ်ၿပန္ ခ်ထားလိုက္ေလသည္။


ကၽြန္ေတာ္ ဘဇံေၿပာသလိုေတြ႕ခဲ့သလား ဟု စာဖတ္သူမိတ္ေဆြ အေနနဲ႕ သိခ်င္ပါလိမ့္မည္။ သို႕ေသာ္လည္း ဤ ကိစၥသည္ ရြာသားေတြ အတြက္ လည္း အက်ိဳးမရွိ၊ ဆရာေတာ္ ဦးေသာဘိတ လည္း အက်ိဳးမရွိ၊ ဦးေဆာင္း အတြက္လည္း အက်ိဳးမရွီ၊ ဘဇံအတြက္လည္း အက်ိဳးမရွိ၊ ယုတ္အစြဆံုး ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ လည္း အက်ိဳး မရွိဟု ယံုၾကည္သၿဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႏုတ္ပိတ္ေနဖို႕ ဆံုးၿဖတ္လိုက္ပါသည္။

စာႀကြင္း။ ေစတီအတြက္ ရံပံုေငြ မၾကာမွီလံုေလာက္သြားၿပီး ေစတီစတင္ တည္ေဆာက္ရာ ေနာက္ႏွစ္လ အၾကာတြင္ ဘုရားပြဲ လုပ္ၿပီး ေစတီကို စတင္ဖြင့္လွစ္လိုက္ပါသည္။ ေစတီ၏ အမည္မွာ သိၾကားေပး ေစတီ ဟုတြင္သည္ ဟုသိရပါသည္။

ဒီဇင္ဘာ၊၂၀၀၈။
မိုးတိမ္ညိဳ

ေဗဒင္ လကၡဏာ

ေဗဒင္ လကၡဏာနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ဆရာဦးေအာင္သင္း ေၿပာခဲ့ဖူးတာေလး သတိရလို႕ပါ။ အတိအက်ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေဗဒင္တို႕ လကၡဏာတို႕ဆိုတာ ဒါၿဖစ္ကိုၿဖစ္ရမယ္လို႕ ေဟာတာမဟုတ္ဘူးတဲ့။ သူက ၿဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကိုပဲ ေၿပာတာတဲ့။ ဥပမာ ဒီလမ္းကတည့္တည့္သြား လမ္းဆံုးရင္ ရြာကို ေရာက္မယ္ဆိုတာက ဒီလမ္းကသြားတဲ့ သူတိုင္းအဲဒီရြာကို ေရာက္မယ္လို႕ ဆိုလိုတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီလမ္းက ေတာ့ရြာကို ဦးတည္ေနတယ္ ေရာက္မေရာက္ဆိုတာကေတာ့ သြားတဲ့သူအေပၚမွာ မူတည္တယ္လို႕ ဆိုလိုတာတဲ့။

လကၡဏာဆိုရင္လည္း အဲလိုပဲ။ ဒီလို အေရးအေၾကာင္းရွိတဲ့သူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဒါမ်ိဳး ၿဖစ္တတ္တယ္ လို႕ ေဟာတယ္ဆိုပါဆို႕။ အဲဒါက ၿဖစ္ကို ၿဖစ္ရမယ္လို႕ ေဟာတာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ေဟာတဲ့ အတိုင္း ၿဖစ္မၿဖစ္ဆိုတာက ကာယကံရွင္ေပၚမွာလည္း မူတည္ပါသတဲ့။ ေဗဒင္လည္း အဲလိုပါပဲတဲ့။မွန္၏ မမွန္၏ ယံု၏ မယံု၏ ဆိုတာကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ပုဂၢလိက ခံစားခ်က္အေပၚမွာ မူတည္မွာပါ။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြစဥ္းစားမိရင္ ဆရာေဆြမင္း ဓႏုၿဖဴရဲ႕ တြတ္ပီကာတြန္းေလးတစ္ခု သြားသတိရမိတယ္။ ကာတြန္းထဲမွာ ဦးတြတ္ပီတို႕ရဲ႕ ႀကံဳတိုင္းရြာနဲ႕ တၿခားရြာတစ္ရြာ ေဘာလံုး ခ်ိန္း ကန္ၾကတာေပါ့။ ႀကံဳတိုင္းရြာဘက္မွာက ေဗဒင္ဆရာလား ဘာလားမသိဘူး တစ္ေယာက္က အခါေတာ္ ေပးသတဲ့။ အဲဒီ အခါေတာ္ေပးဆရာက ဂိုးတိုင္မွာ အင္းခ်ထားတယ္တဲ့။ သူကၿပီးေတာ့ ဂိုးသမားကို ေသခ်ာမွာထားတယ္ ေဘာလံုးက အလယ္စည္းကို ေက်ာ္လာၿပီး ကိုယ့္ဘက္ကို ေရာက္လာရင္ ဂိုးတိုင္ကို ဖေနာင့္နဲ႕ သံုးခ်က္သြားေပါက္။ အဲဒါမွ ဂိုးမ၀င္မွာတဲ့။ ဂိုးသမားလည္း အဲဒီဆရာေၿပာတဲ့ အတိုင္း ေဘာလံုးဒီဘက္ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဂိုးတိုင္ကို ဖေနာင့္နဲ႕ သြားေပါက္ေနတံုး ဟိုဘက္အသင္းက ကန္လိုက္တာ ဖမ္းခ်ိန္ေတာင္မရလိုက္ပဲ ဂိုးသြားပါေလေရာတဲ့။


ေဗဒင္တို႕ လကၡဏာတို႕ဆိုတာ ပညာရပ္တစ္ခုအေနနဲ႕ ေတာ့ ရွိမွာပါ။ အဲဒီပညာရပ္ကို ယံုၾကည္လက္ခံပံု အေပၚမွာ မူတည္ၿပီးေတာ့ အက်ိဳးရွိမရွိဆိုတာ ကြာၿခားမွာပါ။ ဆရာေတာ္အရွင္ဧသိက ဆိုထားသလို က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလွ်ာ္တဲ့ သံုးသပ္ခ်က္မ်ိဳးကို ရွဳ႕ၿမင္တတ္ဖို႕လိုပါတယ္။ ဥပမာ ဒီႏွစ္မိုး ေခါင္သည္ ထို႕ေၾကာင့္ စပါးအထြက္နည္းလိမ့္မည္။ အဲလိုမ်ိဳးေပါ့။

က်ိဳးေၾကာင္း မဆီေလွ်ာ္တာေတြလည္း ၾကားဖူးပါတယ္။ ဟိုးအရင္က သတင္းတစ္ခုထဲမွာ ဖတ္ဖူးတယ္။ ကံပြင့္ေအာင္လို႕ ကံပြင့္ အေမႊးတိုင္ တစ္ထုတ္ ၀ယ္ထြန္းလိုက္တာ အိမ္ပါမီးေလာင္သြားေရာတဲ့။ အိမ္မီးေလာင္တာကေတာ့ မေတာ္တဆ ၿဖစ္တာပါ။ ေၿပာခ်င္တာက အစကတည္းက က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလွ်ာ္မႈ႕ မရွိတာကို ဆိုလိုခ်င္တာပါ။ကံေကာင္းခ်င္လို႕ ဘာသာေရးလုပ္တယ္ဆိုတာ ကက်ိဳးေၾကာင္းဆီေလွ်ာ္ႏိုင္တယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ ဥပမာ တရားထိုင္တယ္ဆိုပါေတာ့။ (တရားထိုင္လွ်င္ကံေကာင္းသည္ ဟု မဆိုလိုပါ ဥပမာေပးၿခင္း ၿဖစ္ပါသည္) တရားထိုင္လို႕ ကိုယ္ဆီကို ေကာင္းတဲ့ ကံႀကီးက ၀ုန္းခနဲ ေရာက္လာတာလို႕ မထင္ပါဘူး။ တရားထိုင္တဲ့ အတြက္ အဲဒီလူရဲ႕ စိတ္ဟာ အနည္းနဲ႕ အမ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းေနမယ္၊ မ်က္ႏွာမွာလည္း အဲဒီ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ႕ ဟာ အနည္းနဲ႕ အမ်ားဆိုသလို ေပၚလြင္ေနမယ္၊ ၿပီးေတာ့ စိတ္က ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့ အတြက္ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္သမွ်ေတြက မွန္ကန္ဖို႕ မ်ားေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကံေကာင္းၿခင္းဆိုတာက သူ႕ဆီကို အလိုလိုေရာက္လာလိမ့္မယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။

ေဗဒင္ေမးၿပီး ယၾတာေခ်တာက သိပ္ေတာ့ သဘာ၀က်တယ္လို႕ မထင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ ဥပမာ ေဗဒင္က သေၿပပန္း သံုးခက္ ဘုရားတင္ခိုင္းတယ္ဆိုပါစို႕။ အဲဒီလူက ယံုယံုၾကည္ၾကည္ နဲ႕ တင္လိုက္လို႕ စိတ္ဓါတ္ ခြန္အား တစ္ခ်ိဳ႕ ရသြားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ႕ အတြက္ အဲဒီ ယၾတာက အနည္းနဲ႕ အမ်ားေတာ့ အက်ိဳးရွိမွာပါ။အဲဒါေၾကာင့္ ေကာင္း၏ မေကာင္း၏ အက်ိဳးရွိ၏ မရွိ၏ ဆိုတာက ခံယူတဲ့ သူအေပၚမွာ မူတည္တယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဗဒင္ တို႕ လကၡဏာ တို႕ကို ယံုလား မယံုဘူးလားလို႕ ေမးရင္ေတာ့ ယံုတယ္ မယံုဘူးမေၿဖပဲနဲ႕ မသိဘူးလို႕ ပဲ ေၿဖရပါလိမ့္မယ္။ မသိပဲနဲ႕ ယံုမယံု ဆံုးၿဖတ္လို႕ မွ မရပဲနဲ႕ကိုး။

မိုးတိမ္ညိဳ
May 2009

Butterfly effect ႏွင့္ အေၾကာင္းအက်ိဳး

Butterfly effect ဆိုတာ ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ သီအိုရီတစ္ခုေပါ့။ ကမာၻ႕တစ္ဖက္ၿခမ္းမွာ လိပ္ၿပာေတာင္ပံခတ္ တဲ့ အၿဖစ္ဟာ အၿခားတစ္ဖက္မွာ ဆိုင္ကလုန္း မုန္တိုင္းႀကီး တစ္ခုတိုက္ႏိုင္သည္ ဟု ဆိုလိုၿခင္းၿဖစ္သည္ ဟု ဖတ္ဖူးပါသည္။ ဤသို႕ဆိုလွ်င္ ေအာက္ပါအေၾကာင္းအရာကို ဖတ္ၾကည့္ပါ။

“ေၿမာက္ကိုရီးယားမွ ဒံုးပ်ံပစ္လြတ္ၿခင္းေၾကာင့္ လိႈင္သာယာ မီးကြက္ေစ်းအနီးမွ ဆိုက္ကားဆရာတစ္ဦး ေၿခေထာက္က်ိဳးသြားၿခင္း”

အထက္ပါေခါင္းစဥ္ကို ၿမန္မာႏိုင္ငံရွိဂ်ာနယ္တစ္ခုတြင္ ေတြ႕လိုက္ရလွ်င္ မိတ္ေဆြ ၿပံဳးေကာင္းၿပံဳးလိမ့္မည္။ ဘာဆိုင္လို႕တုန္းကြာဟု မွတ္ခ်က္ခ်ခ်င္ ခ်လိမ့္မည္။ ရွင္းပါမည္။ ဆႏၵ မေစာပါႏွင့္ဦး။ အၿဖစ္က ဤသို႕ ၿဖစ္ေလသည္။ ေၿမာက္ကိုရီးယားမွ ဒံုးပ်ံလြတ္သည့္ သတင္း ယေန႕ထုတ္ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္တြင္ ပါလာေလသည္။ ဆိုက္ကားစီးသူတစ္ဦးမွ ထိုဂ်ာနယ္ကို ၀ယ္လာၿပီး ဆိုက္ကားေပၚတြင္ လွန္ေလွာ ဖတ္ရွဳ႕ေနေလသည္။ ထိုသတင္းကို အေရာက္တြင္ ခရီးသည္က ဆိုက္ကားဆရာအား “ဟာ ေၿမာက္ကိုးရီး ယားကေတာ့ ဒံုးပ်ံလြတ္လိုက္ၿပီတဲ့“ ဟုေၿပာရာ ဆိုက္ကားဆရာက ဟုတ္လားဟု ဆိုကာ ဂ်ာနယ္ကို စိတ္၀င္တစား ေစာင္းငဲ့ၾကည့္လိုက္ေလသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ လမ္းတစ္ဖက္မွ ေကြ႕လာေသာ ကားတစ္စီးကို ဆိုက္ကားဆရာ သတိမထားမိၿဖစ္သြားသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ထိုကားႏွင့္ မလြတ္ပဲ ဆိုက္ကားႏွင့္ ပြတ္ဆြဲမိသြားကာ ဆိုက္ကားမွာ ေၿမာင္းထဲသို႕ထိုးက်ကာ ဆိုက္ကားဆရာ ေၿခတစ္ဖက္က်ိဳးသြားေလသည္။ ထိုေၾကာင့္ ေၿမာက္ကိုရီးယားမွ ဒံုးပ်ံလြတ္ေသာေၾကာင့္ ဆိုက္ကားဆရာ ေၿခက်ိဳးသြားသည္ ဟု ဆိုလွ်င္ လြန္မည္ မထင္ပါ။

မိတ္ေဆြကေတာ့ ကတ္သီးကက္သတ္ဗ်ာဟု ထင္ခ်င္ထင္ပါလိမ့္မည္။ ဤကိစၥႏွစ္ခုသည္ တိုက္ရိုက္ မဆိုင္ေသာ္လည္း ဆိုင္သည္ဟု ေၿပာလို႕ရပါသည္။ အကယ္၍ ေၿမာက္ကိုရီးယားက ဒံုးပ်ံမလြတ္ခဲ့လွ်င္ ခရီးသည္က ဂ်ာနယ္ မ၀ယ္ခဲ့လွ်င္ ခရီးသည္က ဂ်ာနယ္ထဲမွ သတင္းဖတ္ၿပစဥ္ ဆိုက္ကားဆရာက စိတ္၀င္စားမႈ႕ မရွိခဲ့လွ်င္ ထိုကဲ့သို႕ ေၿခက်ိဳးမည္ မဟုတ္ပါ။ အေၾကာင္းေပါင္းမ်ားစြာ (causes) တိုက္ဆိုင္၍ အက်ိဳး (effect) တစ္ခုၿဖစ္လာရၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။ ထိုအေၾကာင္းေပါင္းမ်ားစြာထဲမွ တစ္ခုခုသည္ မၿဖစ္ခဲ့လွ်င္ ထိုအက်ိဳးလည္း ၿဖစ္လာမည္ မဟုတ္ဟု ထင္ပါသည္။

ရုရွစာေရးဆရာႀကီး လီယိုေတာ္စထိြဳင္း၏ စစ္ႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၀တၳဳထဲတြင္ ေဖာ္ၿပခဲ့သလို အၿဖစ္အပ်က္ႀကီး တစ္ခုသည္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ အၿဖစ္အပ်က္ အေသးေလးမ်ား စုေပါင္းၿပီး ၿဖစ္ေပၚလာသည္ ဟု ဆိုရမည္ ၿဖစ္ေလသည္။အေၾကာင္း (cause) ေၾကာင့္အက်ိဳး (effect) ၿဖစ္သည္ဆိုသည္မွာ လည္းထိုသေဘာမ်ိဳးပင္ ၿဖစ္မည္ဟု ထင္ပါသည္။ ဒီအေၾကာင္း (cause) ေၾကာင့္ ဒီအက်ိဳး (effect) ၿဖစ္သည္ဟု ဆိုရေလာက္ေအာင္ မရိုးရွင္းပဲ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ အက်ိဳးတစ္ခုၿဖစ္သည္။ ထိုၿဖစ္ေပၚလာေသာ အက်ိဳးသည္လည္း ေနာက္ထပ္အက်ိဳးတစ္ခုၿဖစ္ေစရန္ စုေပါင္းေသာ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ အေၾကာင္းတစ္ခုထဲ တြင္ ၿပန္လည္ပါ၀င္သြားမည္ဟု ယူဆပါသည္။

ဥပမာတစ္ခု စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္ဗ်ာ။ ေမာင္ၿဖဴသည္ ကုမၼဏီတစ္ခုတြင္ အလုပ္ရေလသည္။ သူအလုပ္ရသည့္ အေၾကာင္းအရင္းမွာ သူေဌးႏွင့္ သူ႕၏ဖခင္သည္ ယခင္က မေတာ္တဆသိကၽြမ္းဖူးၿခင္း ေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။ သူတို႕ဖခင္ႏွင့္ထိုသူေဌးသည္ ရန္ကုန္မွမႏၱေလးသို႕သြားေသာ ကားေပၚတြင္ ခံုခ်င္းကပ္လွ်က္ထိုင္မိေသာေၾကာင့္ သိကၽြမ္းလာခဲ့ၿခင္းၿဖစ္ေလသည္။ ထိုသို႕ဆိုလွ်င္ ေမာင္ၿဖဴ၏အေဖ ထို ခရီးစဥ္ကို မသြားလွ်င္ ေမာင္ၿဖဴထိုအလုပ္ကိုရရန္ မေသခ်ာ။ ထိုခရီးစဥ္ကိုသြားရန္ လက္မွတ္၀ယ္ခဲ့ေသာ ေမာင္ၿဖဴအေဖ၏ တပည့္သည္ လက္မွတ္ကို ေမွာင္ခိုမွ မ၀ယ္ေပးခဲ့လွ်င္ ထိုေန႕က ေမာင္ၿဖဴ၏ အေဖသြားၿဖစ္မည္ မဟုတ္သၿဖင့္ ထိုသူေဌးႏွင့္ ရင္းႏွီးရန္ အခြင့္အေရးရမည္ မဟုတ္။ ေမာင္ၿဖဴလည္း မလုပ္ရမည္ မဟုတ္သၿဖင့္ ေမာင္ၿဖဴ အေဖ၏ တပည့္ေလးကလည္း ေမာင္ၿဖဴအလုပ္ရဖို႕ အေရးႀကီးေလသည္။ ဒါတင္မကေသးပါ။ ဆက္ၿပီးစဥ္းစားလိုပါေသးလွ်င္ ထိုေန႕က ေမွာင္ခိုလက္ မွတ္ေရာင္းသူသည္ မဂၤလာေဆာင္တစ္ခုကို မသြားပဲအလုပ္ဆင္းသၿဖင့္ ထိုလက္မွတ္ကို ၀ယ္ႏိုင္ၿခင္းၿဖစ္သည္။ ထိုသို႕စဥ္းစားလွ်င္ ေမွာင္ခိုလက္မွတ္ေရာင္းသူသည္လည္း အေရးပါေသာေနရာတြင္ ရွိေနၿပန္ပါသည္။ ထိုသို႕ မသြားၿဖစ္ရသည္ အေၾကာင္းအရင္မွာ သူ႕မိန္းမကမသြားလို႕၍ၿဖစ္သည္ ဟုဆိုလွ်င္ ထိုသူ၏မိန္းမသည္လည္း အေရးႀကီးေသာ ေနရာတစ္ခုတြင္ပါလာၿပန္ပါသည္။ ေတာ္ေလာက္ပါၿပီ။ ဆက္စဥ္းစားလွ်င္ၿပီးေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ မည္သည့္ အၿဖစ္အပ်က္ တစ္ခုအတြက္မဆို ထိုအၿဖစ္ အပ်က္ကို ၿဖစ္ေစႏိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာေလးအားလံုးက အေရးႀကီးသည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။

Butterfly effect ဆိုသည္မွာလည္း ထိုသေဘာမ်ိဳးခပ္ဆင္ဆင္သာ ၿဖစ္သည္ဟု ယူဆပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္အပါအ၀င္ အာဇာနည္မ်ားလုပ္ႀကံခံရပံုကို အနည္းငယ္စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ တၿခားကိစၥမ်ားကို မစဥ္းစားပဲ ရိုးရိုးေလး စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါစို႕။ အကယ္၍ လူတစ္ေယာက္ (လုပ္ႀကံေသနတ္ပစ္သူ) ၏လက္ညိႈးေလးတစ္ေခ်ာင္း ေကြးလိုက္ၿခင္းေၾကာင့္ လူေပါင္း သန္းေပါင္းမ်ားစြာ အတိဒုကၡေရာက္ရသည္ ဟုဆိုလွ်င္ေကာ။ ရာႏုန္းၿပည့္ မွန္သည္ဟု မဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း မွားသည္ဟု ေတာ့မၿငင္းႏိုင္ဟု ထင္ပါသည္။


ၿပီးေတာ့ ၿမန္မာႏိုင္ငံက ၿပည္တြင္းစစ္အေၾကာင္း။ ၿပည္တြင္းစစ္ကို ပညာရွင္မ်ားက မည္သူ႕ေၾကာင့္ မည္၀ါေၾကာင့္ မည္သူက အဓိက တရားခံ မည့္သည့္အေၾကာင္းေၾကာင့္ စသည္ၿဖင့္ ရွဳ႕ေထာင့္မ်ိဳးစံုမွ ေထာက္ၿပေဆြးေႏြးၾကပါသည္။ သူတို႕လည္း သူတို႕အယူအဆအရ မွန္ၾကပါလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အယူအဆအရေတာ့ ၿမန္မာႏိုင္ငံသားအားလံုးႏွင့္ ၿမန္မာႏိုင္ငံ ႏွင့္ ပတ္သက္ေနေသာသူ အားလံုး၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္အားလံုးသည္ (ေသးသည္ၿဖစ္ေစ ႀကီးသည္ ၿဖစ္ေစ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ ဆိုင္သည္ ၿဖစ္ေစ မဆိုင္သည္ ၿဖစ္ေစ) သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ ၿပည္တြင္းစစ္ ၿဖစ္ရန္ အေၾကာင္းမ်ား(causes) ထဲတြင္ ပါ၀င္မည္ ဟုယူဆပါသည္။ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုႏွင့္ တစ္ခုေတာ့ ပါ၀င္မႈ႕ ပမာဏၿခင္းေတာ့ တူႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါေခ်။ တစ္ခ်ိဳ႕အေၾကာင္းအရာမ်ားကအဓိကေၾကာင္းမ်ားၿဖစ္ၿပီး အခ်ိဳ႕ေသာ ေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ သာမည အေၾကာင္းအရာမ်ား ၿဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သို႕ေသာ္ အေၾကာင္းအရာတိုင္းသည္ သူ႕ေနရာႏွင့္သူေတာ့ အေရးပါမည္သာၿဖစ္ပါသည္။

နိဂံုးခ်ဳပ္ဆိုေသာ္ သဘာ၀ႀကီးက ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္အားလံုးကို မွတ္တမ္းတင္ထားပါသည္။ ေကာင္းသည္ၿဖစ္ေစဆိုးသည္ၿဖစ္ေစ ထိုအေၾကာင္း (cause) တစ္ခုသည္ သက္ေရာက္မႈ႕ (effect) တစ္ခု ခုေတာ့ မလြဲမေသြရွိပါသည္။ သင္ေကာင္းတာလုပ္ေသာ္လည္း ဆိုးေသာသက္ေရာက္မႈ႕လည္း ရွိႏိုင္သလို သင္မဟုတ္တာလုပ္ေသာလည္း ေကာင္းေသာသက္ေရာက္မႈ႕လည္း ၿဖစ္ႏိုင္ေနေသးသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ သက္ေရာက္မႈ႕ (effect) တိုင္းသည္ သင္၏လုပ္ေဆာင္ခ်က္ တစ္ခုထဲေၾကာင့္ မဟုတ္ပဲ သန္းေပါင္မ်ားစြားေသာ္ အေၾကာင္းမ်ား (causes) ေၾကာင့္ ၿဖစ္ေပၚလာရၿခင္း ၿဖစ္ေလသည္။ထို႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ပတ္၀န္းက်င္ရွိအေၾကာင္းအရာမ်ားအားလံုးသည္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွင့္ တိုက္ရိုက္ၿဖစ္ေစသြယ္၀ုိက္၍ ၿဖစ္ေစသက္ဆိုင္ေနပါသည္။ မည္သည့္အရာကိုမွ လွ်စ္လွ်ဴရွဳ႕လို႕ မရပါေခ်။မည္သို႕ပင္ၿဖစ္ေစကာမူ ေကာင္းသည့္ အေၾကာင္းမ်ားလုပ္လွ်င္ ေကာင္းေသာ အက်ိဳးမ်ားၿဖစ္ေပၚလာဖို႕ မ်ားၿပီး မေကာင္းသည့္ အေၾကာင္းမ်ားလုပ္လွ်င္ မေကာင္းေသာ အက်ိဳးမ်ား ၿဖစ္ေပၚလာဖို႕မ်ားမည္ ဆိုသည္မွာ ေၿမႀကီးလက္ခက္ မလြဲပါေခ်။

“သင္ၿပဳလုပ္ေသာ အေၾကာင္းကိစၥတစ္ခု (ေသးသည္ၿဖစ္ေစ ႀကီးသည္ၿဖစ္ေစ) အတြက္ အက်ိဳးသက္ ေရာက္မႈ႕တစ္ခုခု မလြဲမေသရွိေနမည္ ၿဖစ္ပါသည္”

မွတ္ခ်က္။ အခ်ိဳ႕ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားမွာ ဆရာမင္းသိခၤ၏ စာတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ကိုးကားပါသည္။

မိုးတိမ္ညိဳ
May,2009

ဘယ္ႏွယ့္ပါလိမ့္၊ ဘယ္လိုပါလိမ့္

ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္က ေတာၿမိဳ႕ေလးတစ္ခုမွာ ေနတုန္းက ႀကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလး တစ္ခုပါ။
ကၽြန္ေတာ့္ မိဘေတြက အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြဆိုေတာ့ နယ္တကာလွည့္ၿပီး မၾကာခဏေၿပာင္း ေရြ႕ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ရပါတယ္။ တစ္ခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အလြန္ေခါင္တဲ့ ေတာၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ကို ေၿပာင္းရပါတယ္။ ေခါင္သမွ တစ္ၿမိဳ႕လံုးမွ အိမ္ေၿခက ရာဂဏန္း။ ကားဆိုလို႕ ေတာသူေဌးတစ္ေယာက္ ပိုင္တဲ့ဂ်စ္ကား တစ္စီးရယ္၊ ဟီးႏိုးကားႀကီး ႏွစ္စီးရယ္ မီးသတ္ကား တစ္စီးရယ္ပဲ ရွိတာဗ်ာ။ ၿမိဳ႕ႀကီးသြား ခ်င္ရင္ အဲဒီ ဟီးႏိုးကား ေတြ ထြက္တဲ့ရက္ ကိုပဲ ေစာင့္ စီးရတာ။ ကတၱရာလမ္းက တစ္လမ္းပဲရွိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က မူလတန္း။ အဲဒီ ၿမိဳ႕နယ္မွာ တစ္ခါေတာ့ ပန္းခ်ီၿပိဳင္ပြဲလုပ္တယ္။ မူလတန္း အဆင့္ လဲ ပါတာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေက်ာင္းေလးက ဆရာမေတြက သူတို႕ အတန္းက ေက်ာင္းသား တိုင္းကို ပန္းခ်ီတစ္ပံု စီဆြဲယူလာဖို႕ ေၿပာတယ္။ အဲဒီ အထဲက ပံုဆြဲေကာင္း တဲ့ သူကိုမွ ၿပိဳင္ပြဲကို ပို႕မယ္ေပါ့ေလ။ အဲလို စီစဥ္ထားၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ေခါင္းစဥ္က ကၽြန္ေတာ့္ ရည္မွန္းခ်က္ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒါနဲ႕ ခပ္ဆင္ဆင္ပဲ။ အဲဒီ အဓိပၸာယ္ကေတာ့ အဲဒါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေတြလည္း ကိုယ္စိတ္ထဲရွိတာ ဆြဲႀကတာ ေပါ့။ ခဲတံနဲ႕ ပဲဆြဲတာပါ။ ႀကံဳတံုး ႀကြားရဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ပန္းခ်ီနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ သုညပဲဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ ဆြဲတာက ေလယာဥ္မႈးပံုနဲ႕ ေလယာဥ္ပံု။ ရုတ္တရက္ၾကည့္ ရင္ ေလယာဥ္က ငွက္ေပ်ာတံုးႀကီးနဲ႕ တူေနသ လိုပဲ။ (ဒါက အခုမွ ေတြးမိတာပါ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အဟုတ္ေပါ့)

ေက်ာင္းကိုယူသြား ၿပီးၿပတဲ့ ေန႕က်ေတာ့ အသီးအသီး ပံုေလးေတြဆြဲယူလာၾကတယ္။ တစ္ေယာက္က ေတာ့ ပံုဆြဲမဆိုး ဘူးဗ်။ သူကသေဘာၤ ကပၸတိန္ပံု။ သေဘၤာတစ္စင္းပံုနဲ႕ ပင္လယ္ၿပင္ႀကီး လည္းပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္လွတယ္ေပါ့ဗ်ာ။

အဲဒါေပမယ့္ ေရြးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေရြးတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ပံုကို ၾကည့္ၿပီး ၿပိဳင္ပြဲမွာ ဆြဲတဲ့။ ဟင္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ “ဘယ္ႏွယ့္ပါလိမ့္၊ ဘယ္လိုပါလိမ့္” ဆိုၿပီးေတာ့ ခဏေတာ့ ေတြးမိေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လဲ ကေလး ဆိုေတာ့ ေမ့ေမ့ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပါပဲ။ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ေတာ့ ဆုရဖို႕ေနေနသာသာ အညံ့ဆံုး စာရင္းထဲ မပါတာ ကံေကာင္းဗ်ာ။ ပံုဆြဲပညာမွာ သုညပဲရွိတဲ့သူကို ဆြဲခုိင္းေတာ့ ဒီလိုပဲေန မွာေပါ့ဗ်ာ။

ေနာက္ႀကီးမွ ၿပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဆရာမေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာလို႕ေရြးတာလဲဆိုေတာ့ ဟိုပံု တစ္ကယ္ ဆြဲတတ္တဲ့ ေကာင္ေလး က အနားကရြာက၊ ကၽြန္ေတာ္က်ေတာ့ ၿမိဳ႕ေပၚက အရာရွိရဲ႕ သား။ ပိုက္ဆံလည္း သူတို႕ထက္ေတာ့ တတ္ႏိုင္ မေပါ့ဗ်ာ။ ေရာင္စံုခဲတံေတြ ဘာေတြက်ေတာ့ အဲဒီ ေကာင္ေလးရဲ႕ မိဘေတြက မ၀ယ္ေပး ႏိုင္ဘူးေလ။ ေက်ာင္းက ရံပံုေငြလည္း မရွိဘူး ထင္တယ္။ ဆရာမေတြလည္း မစိုက္ႏိုင္ဘူးေပါ့။ အရာရွိသားဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာရခ်င္ တာလည္း ပါခ်င္ ပါမွာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ သူတို႕ ကအဲလိုေတြးၿပီးေရြးလိုက္ေတာ့ ဘာၿဖစ္သြားသလဲ။ တစ္ကယ္ေတာ္တဲ့ ေကာင္က ၿမဳတ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လို ငေၿမာက္ ငေၿခာက္က သြားေၿဖေတာ့ ၀က္၀က္ကြဲေရာ။ (၀က္၀က္ကြဲ ရွံဳးတာကို ေၿပာတာပါ)

ကၽြန္ေတာ္က “ဘယ္ႏွယ့္ပါလိမ့္၊ ဘယ္လိုပါလိမ့္”လို႕ ေတြးမိသလို အဲဒီေက်ာင္းသားေလးကလဲ “ဘယ္ႏွယ့္ပါလိမ့္၊ ဘယ္လိုပါလိမ့္” လို႕ ေတြးမိမွာ အမွန္ပါပဲ။

အခုေတာ့လဲ အဲဒီ “ဘယ္ႏွယ့္ပါလိမ့္၊ ဘယ္လိုပါလိမ့္”ဆိုတာေတြကို အႀကိမ္ေပါင္း မ်ားစြာေတြ႕ရေတာ့ ရိုးသလို ေတာင္ ၿဖစ္ေနပါ ၿပီဗ်ာ။
မွတ္ခ်က္။ “ဘယ္ႏွယ့္ပါလိမ့္၊ ဘယ္လိုပါလိမ့္” ဆိုသည္မွာ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ တစ္သက္တာ မွတ္တမ္းႏွင့္ အေတြးအေခၚ မ်ား ထဲမွ စကားလံုး ၿဖစ္ပါသည္။

(ကိုေပါ၏ comment ပါရင္ ပိုၿပည့္စံုလို႕ ေအာက္မွာ ေဖာ္ၿပထားလိုက္ပါသည္)

Ko Paw April 16, 2009 3:02 AM

ကုိမုိးတိမ္ညဳိ….ခင္ဗ်ားနဲ႔က်ေနာ္ကေတာ့ ေရႊဥေဒါင္း တသက္တာ မွတ္တမ္းကုိ ႀကဳိက္တဲ့ေနရာမွာ တူေနျပန္ၿပီဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားအဖုိ႔က “ဘယ္ႏွယ့္ပါလိမ့္၊ ဘယ္လုိပါလိမ့္”ေလာက္ပဲ ေတြးျဖစ္မယ္။ ဟုိေက်ာင္းသားကေလးချမာမေတာ့ ရင္ထဲမွာ ဆူးႀကီးတေခ်ာင္း ေပါက္သြားမွာ က်ိန္းေသတယ္ဗ်ဳိး။ း-)



April 2009
မိုးတိမ္ညိဳ

Visitors

About Me

  © Blogger template 'Perfection' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP